ZAPRASZAMY             
 
  Strona główna        
 
  Historia        
 
   K O Ś C I Ó Ł
 
   K A P L I C A
 
  Grupy parafialne
  Ogłoszenia
 
tel. (081) 511 91 94
 
 

 

 


 

 

stat4u

Ostatnia aktualizacja
29 stycznia 2003 r.

nic

 
Historia parafii św. Floriana w Krężnicy Jarej

w archidiecezji lubelskiej

   

Odtworzenie choćby krótkie dziejów parafii Krężnickiej jest rzeczą dość trudną. Parafia Krężnicka powstała bardzo dawno. Początki jej istnienia giną w mrokach historii. Jeżeli jeszcze weźmiemy pod uwagę, że w ciągu wieków kościół, a wraz z nim archiwum parafialne kilka razy padły pastwa pożaru, trudność jeszcze wzrośnie.

            Pierwsza historyczną wzmiankę o parafii w Kręznicy spotykamy u historyka Jana Długosza (LB II 540). Opisuje on Krężnicę, jako „wieś z kościołem parafialnym drewnianym ku czci św. Floriana”. Dziedzicem tej wsi był Jarowski herbu Rawa. Relikwie św. Floriana sprowadzono z Rzymu w roku 1185. Największy rozkwit kultu tego świętego przypada na okres 1185-1253. Długosz notuje, ze w roku 1325 kościół w Krężnicy już był. Możemy na tej podstawie, więc przyjąć jako datę powstania ostatnie lata wieku XIII lub pierwszą połowę wieku XIV. Długosz podaje, ze do parafii Krężnica należały wioski: Krężnica, Strzeszkowice, Mętów, Czerniejów, Bystrzyca, Babin, Osmolice, Prowiedniki, Lissokalice i Rawszyce. Ostatnie dwie są dziś nieznane. Parafia obejmowała więc swoim zasięgiem dzisiejsze tereny parafii: Krężnica, Czerniejów, Babin i część Zemborzyc i Niedrzwicy. Późniejsi patronowie przyznali i hipotetycznie zagwarantowali środki utrzymania dla proboszczów. Mówią o tym dokumenty z roku 1440 i ich potwierdzenie przez władzę duchowną i sądową z roku 1529.

            W roku 1529 za proboszcza Simonis de Krasnystaw odseparowana została parafia Czerniejów, uważana dotąd za filię krężnicką, a w kilkadziesiąt lat później utworzona została parafia w Zemborzycach. W czasie reformacji właściciele Krężnicy przyjęli wyznanie ewangelickie. Jako tacy nie bardzo przychylnie ustosunkowani byli do parafialnego kościoła katolickiego. Przez pewien okres czasu kościół był nawet w rękach protestantów. W 1595 roku ogień zniszczył kościół z przyległymi zabudowaniami parafialnymi. Po tym nieszczęściu parafia ok. 40 lat pozostawała bez kościoła. Dekret wydany w Kielcach przez biskupa krakowskiego Marcina Szyszkowskiego mówi, że do 1628 roku kościoła w Krężnicy nie było. Pozostałe po spaleniu kościoła grunta parafialne i plac, biskup krakowski przyłączył do probostwa w Zemborzycach. Odtąd każdy z proboszczów w zemborzyckich mianuje się jednocześnie proboszczem krężnickim. Taki stan przetrwał nawet, gdy w Krężnicy zbudowano nowy kościół. Dokładna data erekcji tego kościoła jest trudna do ustalenia. Wiadomym jest tylko to, że w roku 1647 kościół w Krężnicy już istniał. Dowiadujemy się o tym z akt procesu, który się toczył właśnie w tym roku między proboszczem zemborzyckim, a kollatorami z Krężnicy. Ksiądz rezydujący przy kościele w Krężnicy uważany jest nadal za wikariusza kościoła filialnego. W latach późniejszych miał jednak wszystkie prawa proboszczowskie.

            W początkach XIX wieku na mocy postanowienia władzy duchownej, majątek parafialny przeszedł na własność sióstr Wizytek z Lublina i w ich rękach przetrwał do 1866 (tj. do kasaty majątków poduchownych i klasztornych). Zmiana ta wpłynęła korzystnie na los parafii, a zwłaszcza świątyni. Kościół został odremontowany, a w 1855 roku benedyktowany przez ks. Kanonika Pawła Bernackiego z upoważnienia biskupa lubelskiego Pieńkowskiego. Od tego roku ksiądz przebywający przy kościele krężnickim jest wprawdzie wikariuszem kościoła filialnego, ale ma wszystkie uprawnienia proboszczowskie.

W roku 1883 pożar zniszczył kościół, a z nim wszystkie przedmioty kultu i akta. Jedyna pamiątką po tym kościele jest piękna, do dziś używana monstrancja wyobrażająca gorejące miłością Serce Pana Jezusa.

W roku 1885 parafianie wybudowali z cegły i kamienia dzisiejszy kościół konsekrowany w 1890 r. przez biskupa lubelskiego ks. Franciszka Jaczewskiego.

Po wyzwoleniu dekretem władzy diecezjalnej w 1920 roku parafia została przemianowana na probostwo. Pierwszym proboszczem po wyzwoleniu samodzielnej parafii został mianowany ks. Kanonik Jan Adamski.